Moet de krant op tabloid of iPad formaat

Alweer een paar maanden geleden hoorde ik op BNR een interview met Pieter Broertjes van de Volkskrant. Een interview waar ik nog vaak aan moet denken als ik onze eigen krant lees.
Broertjes betoogde dat de VK zich heel duidelijk richt op de online media, maar dat de VK toch nog altijd duidelijk een krant is. Daar laatste weerspiegelt zich onder meer in het 24 uurs ritme waarin content wordt opgeleverd en de opmaak van de krant. De opmerkingen van Broertjes deden mij nadenken, onder meer over de reden waarom ik de laatste jaren zo weinig kranten meer lees.

Ooit waren kranten een van de weinige bronnen waarin we konden lezen wat er in de wereld gebeurde. De enige alternatieven, radio en TV, vereisten dat je dat je op het juiste moment thuis was. En dan nog was je voor de achtergrond en diepgang op de krant aangewezen. Bovendien had vrijwel niemand de luxe van meer dan één titel, je verwachtte dus wel dat jouw krant een volledig nieuwsbeeld van de wereld bracht. Inmiddels is er veel veranderd. Internet maakte het nieuws al gratis en tegen de snelheid van Twitter is nauwelijks meer concurreren.

Toch weten de kranten dat ze niet overbodig zijn; diepgang en achtergronden vind je nauwelijks op het Internet. Althans niet gratis. Betaalde redacties bieden redactionele keuzes, context en duiding. Toegevoegde waarde waarvoor we bereid zijn om te betalen. Maar is deze toegevoegde waarde dan nu de reden om nog steeds aan de oude beperkingen, zoals het 24 uurs ritme en de papieren opmaak, vast te houden.

Als moderne nieuwsconsument heb ik tegenwoordig andere eisen. Ten eerste hecht ik geen waarde aan het 24 uurs ritme. Dit ritme is voor mij niet meer dan het voortvloeisel van een technische beperking uit het verleden. Datzelfde geldt ook voor het tweede punt, de papieren opmaak. Het vormt voor mij geen toegevoegde waarde meer. En ten derde heb ik geen behoefte meer aan een krant die volledigheid nastreeft. Voor mij is TCTubantia een prima leverancier van regionaal nieuws, prefereer ik het NRC voor binnen- en buitenlands nieuws en mag het FD voor mij het economisch nieuws leveren. En sport mag, met uitzondering van een headline over de huidige landskampioen, weg blijven. Een mix die ik graag zelf bepaal. En tenslotte wil ik het nieuws graag lezen waar ik ben; niet waar de krantenjongen het mij bezorgt.

Zouden hoofdredacteuren, zoals Pieter Broertjes, dan niet anders kunnen dan vasthouden aan oude vormen om een kwaliteitsproduct te kunnen leveren waarvoor de klant wil betalen? Daar geloof ik niets van, het is ook een kwestie van lef om te durven veranderen. Hoe dan?

Kijk om te beginnen eens naar het interactie model van Geenstijl. Je kunt natuurlijk een eigen mening hebben over de redactionele keuzes die Geenstijl maakt (dat is wellicht meer een kwestie van smaak), de wijze waarop Geenstijl hun lezers betrekt bij met maken van het nieuws is fantastisch. De wijze waarop de reaguurders van Geenstijl in 2009 het watermerk van de PvdA in de uitgelekte begroting wisten te achterhalen, bewijst wat mij betreft de waarde van dit interactie model.

Daarnaast kunnen we een voorbeeld nemen aan NU.NL, de nieuwssite die geen binding heeft met het 24-uurs ritme waar Broertjes nog steeds naar verwijst. Natuurlijk is het makkelijk om te stellen dat NU.NL geen achtergrond en diepgang biedt, maar dat is natuurlijk makkelijk te ondervangen door slecht een samenvatting van het artikel gratis te publiceren. Voor het doorklikken naar het hele artikel moet dan betaald worden. Voor die betaling zijn natuurlijk veel betaalmodellen denkbaar; betalen per artikel, prepaid, een tienrittenkaart of een abonnement op een of meer katernen.

Kan dit dan alleen voor de hoofdartikelen of geldt dit dan ook voor alle andere content die een krant dagelijks te bieden heeft. Volgens mij kan dit best voor alle content. Kijk daarvoor eens naar de websites van de vakbladen. Als ik kijk naar mijn eigen vakblad, Computable, dan is het de uitgever goed gelukt om alle content een goede plaats op de website te geven. Juist door niet te proberen om een 1-op-1 vertaling te maken, maar door gebruik te maken de kracht van interactieve sites zijn er nieuwe vormen gevonden waarop adverteerders hun aanbod onder de aandacht van de lezers kunnen brengen.

En tenslotte zijn er de mobiele platformen zoals de iPad. De Telegraaf bewijst dat er geen redenen meer zijn om vast te houden aan het papieren formaat. Daar hoeven we gelukkig weinig meer aan toe te voegen.

Al met al vind ik dat de uitgevers zich zo langzamerhand moeten afvragen of ze nog een krant uitgeven met online nieuws als spin-off, of dat ze een brede nieuwsuitgever is, waarbij de krant een samenvatting is van datgene wat al eerder via het web is uitgegeven. Voor mij als nieuwsconsument is dat punt namelijk al gepasseerd en mag de krant nu wel transformeren van tabloid naar iPad formaat.