Vanochtend las ik weer eens berichten over een parlementariër die zich mengt in de bonussen die banken uitkeren, dit keer van de VVD. En dat laatste verbaast mij des te meer en is eigenlijk slecht nieuws.
Bonussen in bedrijven zijn weinig meer dat middelen die het bedrijf heeft om het gedrag van individuele werknemers te beïnvloeden. Natuurlijk kun je risicovol gedrag stimuleren, maar je kunt met hetzelfde middel ook een lange termijn gedrag uitlokken. Wanneer je een verkoper van hypotheken nu slechts de helft van de bonus geeft en de andere helft pas over 7 jaren wanneer er geen betalingsproblemen, creëer je een regeling die de belangen van alle stakeholders veel meer parallel laat lopen. Op dezelfde wijze kunnen natuurlijk ook bonussen voor topbestuurders duurzamer gemaakt worden. Het rigoureus afschaffen van maakt dit onmogelijk.
Ander nieuws las ik dit weekend in de krant; het ministerie van financiën werkt aan een regeling waarbij schulden, tegoeden en bedrijfsvoering van banken die over het randje dreigen te kiepen onteigend kunnen worden. Aandeelhouders en crediteuren hebben het nakijken, net zoals bij een “gewoon” faillissement. En dat is goed nieuws; het is dan niet langer de belastingbetaler die de aandeelhouders en crediteuren redt van genomen risico’s.
Als we de aandeelhouders het eerste en crediteuren het tweede risico laten nemen zal de druk vanuit die partijen ook groter worden om een financieel gezond lange termijn beleid te laten voeren, dus zonder onaanvaardbare risico’s. Dat heet marktwerking en werkt veel beter dan een overheid die zich bezig houdt met het beloningsbeleid binnen de marktsector.
En dan nog iets. Als we dan een dergelijke regeling opzetten voor de financiële sector, laten we het dan ook gelijk doen voor alle vormen van vitale infrastructuur.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen